شعر تولد امام حسین (ع)

                                      به نام خدا                                                               

تولد حضرت امام حسین (علیه السلام ) مبارک باد . (شعر )

خواب دیدم مرده بودم                              خسته و افسرده بودم

روی من خروارها از خاک بود                   وای قبر من چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت                        قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود                     غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود

ترس بود و وحشت و تنها شدن                 پیش درگاه خدا رسوا شدن

هر که آمد پیش حرفی راند و رفت              سوره حمدی برایم خواند و رفت

ناله میکردم ولکن بی جواب                     تشنه بودم در پی یک جرعه آب

آمدند از راه نَزدَم دو مَلَک                        تیره شد در پیش چشمانم فَلَک

یک مَلَک گفتا بگو نام تو چیست ؟              آن یکی فریاد زد رَبّ تو کیست ؟

ای گنهکار سیه دل بسته پَر                     نام اربابان خود یک یک ببر

گفتنم عمر خودت کردی تباه                     نامه اعمال توگشته سیاه

ما که ماموران حق داوریم                      تَک تو را سوی جهنم میبریم

نا امید از هر کجا و دل افکار                   میکشیدنم به خِفَت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد                     از جَنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان                         نور پیشانیش فوقِ کهکشان

صورتش خورشید بود و غرق نور            جام چشمانش پر از شَرب طَهور

گیسوانش شط پُر جوش و خروش             در رکابش قدسیان حلقه به گوش

لب که نه سرچشمه آب حیات                   بین دستش کائنات و مُمکنات

بر سرش دستمال سبزی بسته بود             بر دلم مِهرَش عجب بنشسته بود

کِی به زیبایی او گُل میرسید ؟                   پیش او یوسف خجالت میکشد

در قدوم آن نگار مَه جبین                      از جلال حضرت حق آفرین

دو مَلَک سر را به زیر انداختند                بال خود خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت شدم این زمزمه                    آمده اینجا حسین فاطمه

صاحب روز قیامت آمده                         گوئیا بهر شفاعت آمده

 

 

 

                                                                                                         

سوی من آمد مرا شرمنده کرد                 مِهر بانانه به رویم خنده کرد          

گفت : آزادش این بنده را                       خانه آبادش این بنده را

اینکه اینجا اینچنین تنها شده                   کام او با تربت من وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است              گریه کرده بعد شیرش داده

این که میبینید در شور است و شین           ذکر لا لا ئیش بوده یا حسین

خویش را در سوز عشقم آب کرد              عکس من را بر دل خویش قاب کرد

بارها بر من محبت کرده است                  سینه اش را وقف هیئت کرده است

سینه چاکِ آل زهرا بوده است                  چای ریز مجلس ما بوده است

این که در پیش شما گردیده بد                 جسم جانش بوی روضه میدهد

با ادب در مجلس ما مینشست                   او به عشق سر خود را شکست

پرچم من را به دوشش میکشید                 پا برهنه در عزایم میدوید

اسم من راز و نیازش بوده است                تربتم مُهر نمازش بوده است

اقتدا بر خواهرم زینب نمود                     گاه میشد صورتش بهرم کبود

حرمت من را به دنیا پاس داشت               ارتباطی تنگ با عباس داشت

نذر عباسم بِتَن کرده کفن                        روز تاسوعا شده سقای من

تا که دنیا بوده از من دم زده                   او غذای روضه ام را هَم زده

بارها لعن امیه کرده است                       خویش را نذر رقیه کرده است

گریه کرده چون برای اکبرم                     با خود او را سوی زهرا میبرم

هر چه باشد او برایم بنده است                 او بسوزد صاحبش شرمنده است

در مرامم نیست او تنها شود                    باعث خوشحالی اَعدا شود

در قیامت عطر بویش میدهم                     پیش مردم آبرویش میدهم

باز بالاتر به روی سر نوشت                   میشود همسایه من در بهشت

آری آری هر که پا بَستِ من است              نامه اعمال او دَستِ منست

                                                              (شعر از امیر حسین میر حسینی)

/ 0 نظر / 7 بازدید