اطلاعات قرآنی (حتما بخوانید)

سجده های قرآن

در قرآن مجید 15 آیه ی سجده دار وجود دارد که بعد از شنیدن یا خواندن 4 آیه ی آن سجده واجب می گردد ، و بر 11 آیه ی دیگر سجده مستحبی است.

*سجده های واجب

1-   آیه 15 سوره سجده

2-   آیه 37 سوره فصلت

3-آخرین آیه سوره نجم

4- آخرین آیه سوره علق

*سجده های مستحب

1-   آخرین آیه سوره اَعراف

2-   آیه 48 سوره نحل

3- آیه 58 سوره مریم

4- آیه 18 سوره حج

5- آیه 77 سوره حج

6- آیه 21 سوره اِنشقاق

7- آیه 15 سوره رعد

8- آیه 107 سوره اسری

9- آیه 25 سوره نمل

10- آیه 60 سوره فرقان

11- آیه 24 سوره ص

سوگند های قرآن

سوگند های قرآن بر 4 نوع است:

1- سوگند برای اثبات توحید مثل : وَ الصّافات صفّا - فَالزّاجِراتِ زَجرا

2- سوگند بر حقیقت قرآن مثل : فَلا اُقسِمُ بِمَواقِعِ النُّجوم- وَ اِنَّهُ لَقَسَمٌ لَو تَعلمونَ عَظیم

3- سوگند بر حقیقت رسول اکرم (ص) مثل : یس وَالقرآنِ الحکیم- اِنَّکَ لَمِنَ المُرسَلین

4- سوگند بر اثبات جزا و وعد و وعیدش مثل : وَالذّاریاتِ ذَروا – فَالحاملاتِ وقرا

چاپ قرآن به وسیله غیر مسلمین

بعد از اختراع صنعت چاپ، قرآن برای نخستین بار در شهر «بُندقیه» در سال 1530 هجری به چاپ رسید، ولی مقامات کلیسا فرمانی صادر کردند دایر بر اینکه همه قرآن به محض از چاپ در آمدن معدوم گردند.

سپس هنکلمان(Hinkelman) در شهر هامبورگ در سال 1694 نسبت به چاپ قرآن اقدام کرد، پس از وی ماراکی (Marracci) در شهر پادو در سال 1698 بار دیگر قرآن را به چاپ رسانید.

 

چاپ قرآن به وسیله مسلمانان

نخستین چاپ قرآن توسط مسلمانان در سال 1878 در شهر پطرزبورگ روسیه به همت مولای عثمان صورت گرفت، و در همان زمان نسخه ی دیگری از قرآن در شهر قازان به چاپ رسید . بعد نوبت به ایرانیان می رسد و قرآن دو مرتبه در ایران چاپ سنگی می شود، یکی در تهران در سال 1248 قمری و دیگری در تبریز در سال 1253.

 

بعضی از نامهای بهشت که در قرآن آمده:

1- جَنّاتُ عَدن                                   2- جَنّاتُ الفِردوس

3- جَنّاتُ المَأویٰ                               4- جَنّاتُ النَّعیم

5- جَنَّةُ الخلد                                 6- جَنَّةٌ عالیةٌ

7- دارُ السَّلام                                8- دارُ القَرار

9- دارُ المُتَّقین                                 10- دارُ المُقامة

11- روضاتُ الجَنّات                        12- طوبیٰ

13- عِلّیّون                                  14- اَلدّارُ الآخِرَة

15- الحُسنیٰ                                 16- فَضل

بعضی از نامهای دوزخ که در قرآن آمده است:

بِئسَ القَرار

بِئسَ المصیر

بِئسَ المِهاد

بِئسَ الوِرد المَورُود

الجَحیم

جَهَنَّم

الحافِرة

اَلحُطَمَة

دارُ البَوار

دارُالفاسقین

السّاهرة

السَّعیر

السَّقَر

السَّموم

سُوءُ ادّار

الشَّویٰ

اللَّظیٰ

النّار

اَلهاویَة

 

 

بعضی از اسامی و صفات روز قیامت در قرآن:

 

اَلآخِرَة

خافِضَة

اَلحاقَّة

راجِفَة

رادِفَة

رافِعَة

اَلسّاعَة

اَلصّاخَّة

...اَلغاشِیَة

اَلقارِعَة

مَعاد

میعاد

اَلواقِعَة

اَلیومُ الآخِر

یَومُ البَعث

یَومَ تُبلَی السَّرائِر

یَومُ التَّغابُن

یَومُ التَّلاق

یَومُ التَّناد

یَومُ الجَمع

یَومٌ حَدید

یَومُ الحِساب

یَومُ الحَسرَة

یَومُ الحَقّ

یَومُ الخُرُوج

یَومُ اخُلُود

یَومُ الدّین

یَومٌ عَسیر

یَومٌ عظیمٌ

یَومٌ عقیم

یَومُ الفَتح

یَومُ الفَصل

یَومُ القیامَة

یَومٌ کبیرٌ

یَومٌ مُحیطٌ

یَومٌ مَشهودٌ

یَومٌ مَعلومٌ

یَومٌ موعودٌ

یَومُ الوَعید

یَومُ الجَزاء

یَومُ النَّدامَة

یَومُ الشَّهادَة

یَومُ النُّشُور

یَومُ القَضا

 

جنگهای زمان پیامبر اسلام که در قرآن آمده یا اشاره شده

اُحُد

اَحزاب

بَدر

بَنی قُرَیظة

بَنی النَّحلَة

بَنی النَّضیر

تَبُوک

الحُدَیبیه و بیعةُ الرِّضوان

حَمراءُ الاَسَد

حُنَین

الخندق

ذاتُ السَّلاسِل

فتح مکه

 

 

بعضی از اشخاص که قرآن کریم به آنها اشاره کرده و نام نبرده

آسیه: زن فرعون

آصف بن برخیا: وزیر حضرت سلیمان

اَبرهه: اصحاب فیل

اِخوَةُ یوسُف: برادران یوسف

اِسرافیل: یکی از فرشتگان

اَشعیا: یکی از پیامبران

اصحاب کهف

عزیز مصر: در داستان حضرت یوسف

فرزند لقمان

بنیامین: فرزند حضرت یعقوب

بَلعَم باعورا

بلقیس ملکه سباء

برصیصا

زلیخا: زن عزیز مصر

حزقیل

حوّا: همسر حضرت آدم

خِضر

ساره: همسر حضرت ابراهیم

شدّاد

هاجر مادر حضرت اسماعیل

حوارّیون

امرأة نوح: زن حضرت نوح

نمرود

هابیل: فرزند حضرت آدم

مادر حضرت موسی

قابیل: فرزند حضرت آدم

خواهر حضرت موسی

عِزرائیل: ملک الموت

مؤمن آل فرعون

مادر حضرت مریم

حضرت علی(ع) و فاطمه(س) و حسن وحسین(ع) که در آیه مباهله

 به ایشان اشاره شده است.

 

شهرها و اماکن و کوههایی که نامشان در قرآن آمده است:

بَکَّة : نام دیگر مکّه است

یَثرِب: نام قدیمی مدینه

بَدر: قریه ای در نزدیکی مدینه که اولین جنگ مسلمانان با کفار در آنجا ولقع شد.

اُحُد: نام محلی است که مسلمانان با کفار جنگیدند.

حُنَین: قریه ای است نزدیک طائف

مِصر و بابِل: به مناطق جغرافیایی رجوع کنید.

اَلاَیکَة: کشور قوم شعیب

حِجر: منازلی در ناحیه شام کنار وادیَ القُریٰ

اَحقاف: کوههای شن میان عمان و حَضَر موت.

طُورِ سیناء: کوهی است که حضرت موسی از آنجا از طرف خداوند مورد ندا واقع شد.

جُودی: نام کوهی که کشتی نوح در آنجا قرار گرفت.

طُوی: نام درّه ای است.

کَهف: محل اصحاب کهف

رَقیم: بعضی گفته اند نام محلی است که اصحاب کهف از آن خارج شدند و بعضی گفته اند نام دره ای است.

اَلعِرَم: نام دره ای است.

حَرد: نام قریه ای است.

صَریم: زمینی است در یمن که به این اسم خوانده می شود.

جُرُز: نام زمینی که گیاه در آن روییده نمی شود.

اَلطّاغیه: گفته شده نام سرزمینی است که قوم ثمود در آن هلاک شدند.  

 کنیه ها و القاب در قرآن

اَبولهب: کنیه شخصی به نام عبد العزّی بوده است که قرآن او را بدین نام مورد نکوهش قرار داده است و غیر از این مورد کنیه ی دیگری در قرآن نیامده است.

اِسرائیل: لقب حضرت یعقوب و معنی آن عَبدُالله (بنده خدا) یا سَرَی الله است (چون وقتی هجرت کرد شبانه راه پیمود).

بَنی اسرائیل: لقب یهود است.

ذُوالقَرنَین: لقب یکی از مردان خداست.

مَسیح: لقب حضرت عیسی است و معنی آن به قولی صِدّیق و به قولی این است که هیچ بیماری را مسح نکند مگر آنکه خوب شود.

اِلیاس: به قولی لقب حضرت ادریس است.

ذُوالکفل: می گویند لقب الیاس است و به قولی لقب یَسَع و یا لقب یُوشَع و یا زکریا .

نوح: که نامش عبد الغفّار بوده از پیامبران بزرگ الهی است که لقبش نوح می باشد.

فرعون: لقب هر یک از پادشاهان مصر بوده است.

تُبَّع: لقب پادشاهان یمن بوده است.

نام گیاهانی که در قرآن آمده است:

اَثل: شوره،گز                                                       ضَریع: خار خشک زهردار

بَصَل: پیاز                                                            عَدَس: یکی از حبوبات

اَعناب: انگورها                                                      طَلح: درخت موز

بَقل: تره                                                               طَلع: شکوفه درخت خرما

حَبّ: دانه                                                             عُرجُون: چوب خوشه خرما

خَشَب: چوب                                                        عَصف: برگ خشک

خَمط: میوه ی درخت اراک،تلخ از هر چیزی                    فاکِهَة: میوه

رُطَب: خرمای تازه                                                    فُوم: سیر

رُمّان: انار                                                               قِنو: خوشه خرما

زَقُّوم: درختی است در جهنم                                     نَبات: روئیدنی ها

زَنجَبیل: ریشه نباتی                                               نَخل: درخت خرما

سُنبُلَة: خوشه گندم                                                نَویٰ: هسته خرما

شَجَر: درخت                                                           وَرَقَه: برگ درخت

قِمطیر: پوسته درخت خرما                                       نَجم: گیاه بی ساقه

مَعرُوشات: درختانی که سقفی و عرشی میخواهند.    نَقیر: شکاف هسته خرما

هَشیم: گیاه خشک نرم شده                                   یَقطین: کدو (بوته کدو)

رنگهایی که در قرآن آمده است:

اَبیَض: سفید                                                           اَخضَر: سبز

حُمر: ج اَحمَر و حَمراء، سرخ                                        فاقِع: زرد

اَحویٰ: سیاه متمایل به سبز                                      اَسوَد: سیاه

صَفراء: زرد                                                              مُدهامَّتان: سبز سیه فام

حیواناتی که نامشان در قرآن آمده است:

بَعیر: شتر                                                            بِغال: استر

بَقَر: گاو                                                               بَقَرَة: ماده گاو

ثُعبان: مار بزرگ                                                     اَلجانّ: مار

جِراد: ملخ                                                            جَمال: شتران

جَوارِح: سگ و مرغ شکاری                                    اَلجِیاد: اسب نیکو

حام: شتر آزاد                                                      حِمار: خر

حَمُولَة: شتران بارکش                                        حُوت: ماهی

حَیَّةٌ: مار                                                            حیتان: ماهی ها

خَنازیر: خوک ها                                                  فیل

قِرَدَة: میمون                                                     قَسوَرَة: شیر

اَلقُمَّل: شپش                                                    اَلکَلب: سگ

اَلمعز: بز                                                           اَلموریات: اسبان

اَلنّاقَة: شتر ماده                                                اَلنَّعجَة: میش ماده

اَلنَّحل: زنبور عسل                                              اَلنَّمل: مورچه

هُدهُد: شانه بسر                                                 وَصیلَة: گوسفند ماده

اَبابیل: دسته های مرغان                                       اِبِل: شتر

اَنعام: چهار پایان                                                  اَوبار: پشم شتر

بُحَیرَه: ماده شتر                                                  بُدن: قربانی که به مکه فرستد

بَعوضَة: پشه                                                      خَیل: اسبان

دابَّة: جنبنده                                                      دابَّةُ الاَرض: موریانه

دَواب: جنبندگان                                                اَلذِّئب: گرگ

اَلذُّباب: مگس                                                 اَلسّائِبَة: شتر آزاد که برای نذری و قربانی گذاشته شده است.

اَلصّافِنات: اسبانی که وقت ایستادن نوک سم پای چهارم خود را زمین می گذارند.      ضَأن: میش

طائِر: پرنده                                                    اَلعادیات: اسبان دونده

اَلعِجل: گوساله                                              اَلعَرِم: موش صحرایی

اَلعِشار: شتران ده ماهه آبستن                          عنکبوت

عَوان: گاو میان سال                                       اَلغُراب: کلاغ

اَلغَنَم: گوسفند                                              فَراش: پروانه

پوشیدنی ها در قرآن:

اِستَبرَق: دیبای سبز                                     اَکِنَّة: ج کنان، پوشش

ثِیاب: ج ثَوب، جامه                                        جَلابیب: ج جلباب، پیراهن، روسری

حَریر: پرنیان                                                دِفء: پوشش گرم

سُندس: دیبا                                               عَبقَرِّی: لباس گرانبها، فرش

قَمیص: پیراهن                                            کَسوَة: پوشیدنی (لباس)

لَبوس: پوشش، زره                                       نَعلَین: کفش

اعداد و شماره هایی که در قرآن آمده است:

اِثنا عَشَر: دوازده                                                           اِثنان: دو

اَحَدَ: یکی                                                                     اَحَدَ عَشَر: یازده   

اَربَع: چهار                                                                    اَربَعین: چهل

اَلف: هزار                                                                     اَلفَ سَنَةٍ اِلّا خَمسین: 950 سال

اَلفَین: دوهزار                                                                اُلُوف: هزارها

بِضع: از سه تا 10                                                           تِسع: 9

تِسعَة عَشَر: نوزده                                                       تِسعَ وَ تِسعُون: نود و نه

ثالث: سه                                                                    ثانی: دومی

ثَلاث: سه                                                                    ثَلاثَةَ آلاف: سه هزار

ثَلاثَ مائة: سیصد                                                         ثَلاثُون: سی

اَلثُّلث: یک سوم                                                           اَلثُّلُثان: دو سوم

ثَمانی: هشت                                                             اَلثُّمن: یک هشتم

حُقب: هفتاد سال                                                        الخامِسَة: پنجمین

خُمس: یک پنجم                                                        خَمسَة: پنج

خَمسةَ آلاف: پنج هزار                                                خَمسین: پنجاه

خَمسین اَلف: پنجاه هزار                                             رابع: چهارمی

رُباع: چهار تا چهار تا                                                    الرُّبع: یک چهارم

سَبع: هفت                                                               سَبعون: هفتاد

سِتَّة: شش                                                              سِتّین: شصت

عَشَر: ده                                                                 عِشرون: بیست

عُصبَة: از ده تا چهل                                                  مِائَةَ اَلف: صد هزار

مِأتَین: دویست                                                         مَثنیٰ: دو تا دو تا

اعضای بدن انسان که در قرآن آمده است:

آذان: جمع اُذُن، گوشها                                   اَجسام: ج جسم، پیکرها

اَلاَذقان: ج ذَقَن، چانه                                      اَرجُل: ج رِجل: پاها

اَلاَرحام: ج رَحِم، زهدانها                                  اَصابِع: ج اَصبَع، انگشتها

اَصلاب: ج صلب، پشتها                                   اَعقاب: ج عَقِب، پاشنه ها

اَلاَعناق: ج عُنُق، گردنها                                  اَعیُن: ج عین، چشمها

اَفئِدَة: ج فؤاد، دلها                                         اَفواه: ج فوه، دهانها

اَمعاء: ج مِعاء، روده ها                                    اَلاَنامِل: ج اَنمَلة، انگشتها

اَلاَنف: بینی                                                 اَیدی: ج یَد، دستها

بدن: تن                                                       بَطن: شکم

بَنان: سر انگشتها                                         جَسَد: کالبد

جُلُود: ج جلد، پوست                                    حَید: گردن

حَبلُ الوَرید: رگ گردن                                   اَلحُلقوم: گلو

اَلحَناجِر: ج حنجره، نای گلو                            اَلخُرطوم: بینی

دَم: خون                                                    اَلدَّمع: اشک

رأس: سر                                                  اَلرِّقاب: ج رَقَبَة، گردنها

سَوءات: ج سَوءة، عورت                              شَفَة: لب

صَدر: سینه                                                ظُفُر: ناخن

ظَهر: پشت                                                عَضُد: بازو

عِطف: جانب                                               اَلعِظام: ج عظم، استخوانها

عَلَق: خون بسته                                          عُتُق: گردن

قَلب                                                           اَلکَعبَین: دو قاب، دو کعب

لَحم: گوشت                                                لَحیَة: ریش

مُضغَة: پاره گوشت                                      ناصِیَة: موی جلوی پیشانی

اَلوَتین: شاه رگ                                           اَلوَرید: رگ

آنچه در مورد گاه شماری و نجوم در قرآن آمده

اَلآصال: شامگاهان                                             آناء: ج آن، ساعت

اَلاِبکار: بامداد                                                    اَشهُرُ الحُرُم: ماههای حرام

اُفُول: افول ستاره و ماه و خورشید                         اَیام حُسُوم: روزهای نحس

اَیّام نَحسات: روزهای نحس                                 بروج: جایگاه ستارگان

حِجَج: سال                                                       خُسُوف: ماه گرفتن

جُمُعَة: آدینه                                                      اَلحَول: سال

اَلخُنَّس اَلجوارِ الکُنَّس: ستارگان سرگردان              دُرّی: ستاره روشن

دُلُوک: گشتن آفتاب و وقت زوال                              اَلسَّبت: شنبه

سَنَة: سال                                                        شَرقی: جانب برآمدن آفتاب

الشَّعریٰ: نام ستاره ای است                               اَلشَّفَق: سرخی مغرب پس از فرو رفتن آفتاب

اَلشَّمس: خورشید                                             اَلشَّهاب: شهاب

اَلشَّهر: ماه                                                       شَهرُ رَمَضان: ماه رمضان

اَثنا عَشَرَ شهراً: ماههای دوازده گانه                     اَلصُّبح: بامداد

اَلطّارِق: ستاره صبح                                          طُلُوع: برآمدن خورشید

ضُحیٰ: بامداد                                                   عام: سال

عَسعَس: تاریک شدن شب                               عِشاء: شبانگاه

اَلعَصر: روزگار، وقت نماز عصر                             غاسِق: شب تاریک

غَد: فردا                                                         اَلغُدُوّ: بامداد کردن

اَلغُرُوب: وقت فرو رفتن خورشید                          اَلفَجر: بامداد

اَلفَلَق: سپیده دم                                            اَلفَلَک: چرخ

اَلقَمر: ماه                                                      کِسف: پاره آسمان

کَواکِب: ستارگان                                             اَللَّیل: شب

مَطلَعِ الشَّمس: جایگاه برآمدن خورشید             اَلنَّجم: ستاره

اَلنَّهار: روز

 

+