آرزوی مادر

                                    آرزوی مادر

جـهاندیده کَـشاورزی بِه دشـــتی               بِه عمری داشتی زَرعی و کِشتی

به وقتِ غَلّه خَرمن توده کَــردی               دل از تـیمارِ کــار آســوده کـردی

سِتمها می کشید از باد و از خاک             که تا از کاه می شد گَندمـش پـاک

جَــفا از آب و گِـل می دیــد بـسیار             که تا یک روز می اَنباشت انــبـار

سُــخنها داشت با هر خاک و بادی             بــه هــنـگامِ شیاری و حَـصــاری

سَحرگاهی هوا شد سَــرد زانــسان             که از سرما بخود لرزید دهــقــان

پــدیــد آورد خـــاشــاکــی و خاری             شکسـت از تـاکِ پیری شاخساری

نـهــاد آن هـیـمه را نزدیکِ خَرمن             فـروزیـنـه زد آتــش کـرد روشن

چــو آتش دود کَرد و شُعله سَر داد            بــه نــاگـــه طایــــری آواز دَر داد

که اِی برداشته سود از یکی شَصت           درین خَرمن مَرا هم حاصلی هست

نشاید کاتش اینجـا بَــــر فــــــروزی           مَـــبـــادا خــانــمـانـی را بــسـوزی

بـســوزد گَــر کَـسی ایـن آشیان را             چـنان دانَـم که می سوزد جهان را

اگــر بــرقـی بـه مـازیـن آذر اُفــتـد             حـــسـاب مــابُـرون زیـن دفتر اُفتد

بَسی جَستم به شوق از حلقه و بند            که خواهم داشت روزی مرغکی چند

هنـوز آن سـاعتِ فـرخـنده دورست           هــنوز ایـن لانه بی بانگِ سرورست

تو را زین شـاخ آن کـاو داد بــاری           مَـــرا آمــوخــت شــوقِ انـتــظــاری

به هر گــامی که پـویی کامجوییست           نِــهـفـتـه  هـر دلـی را آرزویـیـسـت

تــوانی بَــخش جـان  نـاتــوان را            کــــه بـیـمِ نـاتـوانـیـهـاسـت جان را

                                                       (برگرفته از کتاب شعر پروین اعتصامی صفحه 105)

+